قسمت اول
در میان یادگارهای گرانقدر عارف واصل شهید سیدرضا پورموسوی، مجموعهای چهل و یک صفحهای از دستنوشتههای ایشان به جای مانده است؛ گنجینهای که گواهی روشن بر ژرفاندیشی و اهتمام عمیق آن شهید به یکی از ارجمندترین فریضههای اسلامی دارد: امر به معروف و نهی از منکر.
در فرازی از این نوشتار نفیس، شهید با دقتی عالمانه و تأملی روحنواز، آیاتی از کلامالله المجید را گرد آورده و آن را با روایاتی از نهجالبلاغه و تحف العقول پیوند زده است. از نگاه آن مرد خدا، این فریضه هرگز یک توصیهی اخلاقی صِرف نیست، بلکه:
-
- واجبی قرآنی است که خداوند در سورههای آلعمران، مائده، هود، لقمان و اعراف بر آن تأکید کرده است.
-
- مسئولیتی همگانی برای «امتِ دعوتگر به خیر» (آلعمران: ۱۰۴).
-
- هشداری به خواص و دانشمندان که مبادا از ترس یا طمع، در برابر فساد سکوت کنند (مائده: ۶۳ و ۷۸-۷۹).
-
- وصیت لقمان به فرزندش در کنار نماز و صبر (لقمان: ۱۷).
-
- همراه با عفو و مدارا، چنانکه آیه ۱۹۹ اعراف میفرماید: «عفو را پیشه کن و به نیکی فرمان ده و از نادانان روی بگردان.»
شهید پورموسوی با استناد به کلام امیرالمؤمنین علیهالسلام، این دو خصلت را «محبوب خدا» میداند و به نقل از نهجالبلاغه یادآور میشود که امر به معروف و نهی از منکر:
«مرگ را نزدیک نمیگرداند و روزی را کم نمیکند.»
و در جای دیگر از نهجالبلاغه تأکید میکند:
«مردم را از کار زشت منع کنید و خود نیز مرتکب نشوید، زیرا مأمورید پس از آنکه خود را بازداشتید، دیگران را بازدارید.»
این دستنوشته، میراثی گرانبها از بصیرت دینی و مسئولیتپذیری اجتماعی شهید است. او نه فقط در سخن، که در عمل نیز تا پای جان بر این فریضه ایستاد. باشد که ما نیز پیروان راستینی برای این آموزههای آسمانی باشیم.
روحش شاد و راهش پررهرو باد.
