این نامه ، از مجموعه نامه های شهید به دوستانش میباشد ، که بعدها این نامه ها یکجا تایپ شده و در مجموعهای به نام «کلام طیب» ارائه گردید و همچنین برای هر نامه نیز نام زیبایی مشخص گردید.
در واقع ، کلام طیب ، مجموعه ای از نامه های شهید پورموسوی به دوستانش میباشد ، که دربرگیرنده مضامین والای اخلاقی و عرفانی است که گاه در پاسخ به پرسش و یا پاسخ به نامه ی دوستانش و گاه به جهت احوالپرسی از آنها نگارش نموده است، که به مرور در سایت زلال ارائه میگردند؛
تقوا ، متضمّنِ ثباتِ قدم
بسم الله الرحمن الرحيم
الحمدلله رب العالمين وصلی الله علی محمد و آله الطاهرين
حمد و سپاس مخصوص خداوندی است که لطف و عنايتش را شاملِ حال ما نموده و بر طريقِ هدايت و سعادت قرارمان داد و تسبيح و تقديس مر او راست که الطافِ رحمانيّه و کريمانه اش را از ما دريغ ننمود. باشد که يک لحظه، کرامتش را از ما قطع ننمايد که او نظرِ رحمت به هر کس نمايد به فوزِ عظيمی نائل گشته است و در غير اين صورت، مُهرِ شقاوت، بر قلب و پيشانی او زده گشته.
خدمتِ برادرِ عزيز و گرامی غلامرضا اولاد، اميدوارم که در پناهِ عناياتِ الهی مؤيد و سرافراز باشيد و وجودتان منزلِ نزولِ انوارِ قدسيّه اش باشد و قلبتان، منيب[1] به درگاه اقدسش. انشاءالله که ما هم مأيوس از رحمت و احسانش نباشيم و با قلبی سليم به سويش دوان باشيم که: ” إِلاَّ مَنْ أَتَى اللَّهَ بِقَلْبٍ سَليمٍ” [2] هر کس اين گونه باشد بندۀ رضا گردد.”
در طريقِ حق و رسالتِ الهی، آنچه که هميشه بوده است و خواهد بود اين بوده که اهلِ حق، هميشه در گرفتاری ها و سختی ها، و موردِ تهديد و تمسخرها و استهزاءها بوده اند، اما آنچه که باعث گشته اهلِ آن سبيل، پايدار باشند، توجهِ حق و تسليم به امرِ حق و رضا به رضایِ حق بودن.”
خداوند، جريانِ اهلِ حق را در قرآنِ مجيد چنين بيان مي سازد، که بنی اسرائيل به حضرتِ موسی عليه السلام گفتند: ما پيش از تو که در زيرِ بارِ ظلمِ فرعون بوديم در فلاکت و بيچارگی و ستم بوديم و حالا هم که به تو گرويده ايم و ايمان آورده ايم و تسليمِ رسالتِ رسولِ الهی و آياتِ خدايي گشته ايم، دگر بار موردِ اذيت و آزار و آوارگی هستيم. حضرتِ موسی (ع) به بنی اسرائيل فرموده: شما به خداوند استعانت جوئيد و در طريقِ بندگی، صبر و شکيبايي را نَصبُ العينِ خويش سازيد که خداوند، اهلِ سعادت و عبوديتِ الهی را وارثانِ زمينشان در نهايتِ امر خواهد ساخت.
در مسيری که ما قدم گذاشته ايم، هم به پيروی از طريق انبياءِ رُسُل و اولياءِ عظام، راهی بر مصيبت و عظيم الشدائد می باشد که هر کس ثابت قدم و ثابت ايمان و قویُ القلب نباشد، وساوس و همزاتِ شيطانی، او را متزلزل ساخته و يَشْرُونَ الْحَياةَ الدُّنْيا بِالْآخِرَةِ[3] مي گردد.
“در سَبيل سعادتِ دينِ آخرالزمان، بهترين وسيله برای ثباتِ قدم، برای امتِ آخرالزمان، تحصيلِ عبوديت و تقوی ميباشد” و هر کس بدين مقام منيع نمی رسد مگر اينکه بنده ای منيب باشد “و يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْب [4] ” و هر کس ” مَنْ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ وَ جاءَ بِقَلْبٍ مُنيبٍ ” [5] بود، موردِ خطابِ ” ادْخُلُوها بِسَلامٍ ” [6] ميگردد و وارد در مقامِ سلامت و اَمن و اَمان مي گردد، که خداوند به ملائکش امر می فرمايد که: بندگانِ خاضع و خاشعِ مرا ندا دهيد که أَلاَّ تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا [7] و خداوند وسائلِ رسيدن به اين مقام را چنين بيان می فرمايد که: ما مرگ و زندگی را خلق نموديم تا ببينيم چه کسی نيکوتر عمل می کند؟ و قوایِ مُدرِکه را به انسان عنايت فرمود تا چه کسی و در چه طريقی از آنها بهره می گيرد؟ و مثال ها و تذکرها و پندها و يادآوری ها نمود با آيات و دلائل بالغه، برای کسی که باشد: ” لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَ هُوَ شَهيدٌ ” [8] برای او قلبِ خاشع و يا گوشِ شنوایِ حقيقت ها و اوست که گواه مي باشد.
در آخرِ کلام، با کمال پوزش که احوالِ شما را دگرگون ساختم، با اينکه می دانستم موردِ رضايتِ شما می باشد، به برادر عبدالرضا عوضی پورمطلوب و هر کس را که شما احتمال می داديد شهر باشد، از جانبِ من مختار تامّ می باشيد که سلامِ خالصانه و محبت آميز برسانيد.
برادر کوچک شما سيد رضا پور موسوی
18 / 4 / 66
خلوص ،
1 – دعا و تضرع و مغفرت و آمرزش طلبیدن
[2] – مگر كسى كه با قلب سليم به پيشگاه خدا آيد سوره الشعراء 89
[3]– (زندگى دنيا را به آخرت فروختهاند) سوره النساء 74
[4] – (از پروردگارشان در نهان مىترسند) سوره الملک 12 – سوره الانبیا 49
[5] – (آن كس كه از خداوند رحمان در نهان بترسد و با قلبى پرانابه در محضر او حاضر شود) سوره ق 33
[6] -(به سلامت و امنیت داخل بهشت شوید) سوره ق 34 ، سوره الحجر 46
[7] – («نترسيد و غمگين مباشيد) سوره فصلت 30
[8] – سوره ق 37
