رویاروییِ اهلِ حق و احزاب
این مطلب برگرفته از دستنوشته های شهید ، جلوه های رحمت حق جل و علا میباشد که به مناسبت تشدید جنایات صهیونیست کودک کش و خیانت های مثلث شوم عبری ، عربی و غربی علیه مسلمین در ماهها و روزهای اخیر، ارائه میگردد:
رویاروییِ اهلِ حق و احزاب
در زمانيكه نيروهای امريكا و فرانسه و انگليس و بلژيك و هلند و ايتاليا و بعضي ديگر از هم پيمانانِ ناتو در خليج فارس بِدعوتِ كشورِ كويت و به چراغِ سبز نشان دادنِ عربستان و كشورهايِ عربيِ حوضۀ خليج، حضور داشتند و همچنين با كمكِ ماليِ ژاپن، جهت تأمينِ مخارجِ این حضور و تبليغاتِ رژيم اشغالگرِ قدس از اين حضور ، همچنين كشورهاي شورايِ همكاريِ خليج فارس در رابطه با احتمالاتي كه ممكن است در خليجِ فارس بوقوع پيوندد، يك مانورِ مشتركِ هوائي، توسطِ جنگندهها و هلي كوپترهايِ جنگيِ خود انجام دادند، ديگر اينكه شاه حسين، پادشاهِ اردن ، جهتِ مذاكراتي در رابطه با اجلاسِ آيندۀ وزرايِ خارجۀ كشورهايِ عربي كه قرار است در همان جا صورت گيرد ، واردِ بعضي از كشورهايِ حوضة خليج فارس شد تا جهتِ موضعگيريِ مشترك، بر عليهِ ايران اتفاقِ نظر پيش آورد ، همچنين ائمۀ جمعه و جماعاتِ سراسر كشور بعد از اتمامِ جلسة خود در رابطه با مسائلِ جنگ و خليجِ فارس و فاجعة جمعة خونينِ مكه و مسائل قابلِ توجهِ ائمه جمعه ، حضورِ امامِ امت، شرفياب شدند ، توسطِ آيت الله مشكيني اعلام داشتند كه تا آخرين لحظه به پيكارِ بي امانِ خويش با دشمنانِ اسلام ادامه خواهند داد ، و اعلام نمود كه در راهپيمائيِ برائت از مشركين در سالِ آينده در مكۀ معظمه شركت خواهد كرد .
در تاريخ 7 / 7 /66 قبل از نمازِ مغرب و عشاء ، جهتِ اقامۀ نماز به مسجد رفته بودم.
هنوز مدتي چند به اذانِ مغرب بود كه قرآن گرفته ، و قبل از اينكه به تلاوتِ قرآن پردازم، در عالمِ درون با شهيد حميد صالحي نژاد[1]، سخن رانده و از او راهنمائي و ره گشائي خواستم كه چه بايد كرد. به نيت ايشان قرآن را باز نموده و سورة احزاب در آمد و اين آيات بودند:
قُلْ لَنْ يَنْفَعَكُمُ الْفِرارُ إِنْ فَرَرْتُمْ مِنَ الْمَوْتِ أَوِ الْقَتْلِ وَ إِذاً لا تُمَتَّعُونَ إِلاَّ قَليلاً (16) قُلْ مَنْ ذَا الَّذي يَعْصِمُكُمْ مِنَ اللَّهِ إِنْ أَرادَ بِكُمْ سُوءاً أَوْ أَرادَ بِكُمْ رَحْمَةً وَ لا يَجِدُونَ لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلِيًّا وَ لا نَصيراً (17) قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الْمُعَوِّقينَ مِنْكُمْ وَ الْقائِلينَ لِإِخْوانِهِمْ هَلُمَّ إِلَيْنا وَ لا يَأْتُونَ الْبَأْسَ إِلاَّ قَليلاً (18) أَشِحَّةً عَلَيْكُمْ فَإِذا جاءَ الْخَوْفُ رَأَيْتَهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ تَدُورُ أَعْيُنُهُمْ كَالَّذي يُغْشى عَلَيْهِ مِنَ الْمَوْتِ فَإِذا ذَهَبَ الْخَوْفُ سَلَقُوكُمْ بِأَلْسِنَةٍ حِدادٍ أَشِحَّةً عَلَى الْخَيْرِ أُولئِكَ لَمْ يُؤْمِنُوا فَأَحْبَطَ اللَّهُ أَعْمالَهُمْ وَ كانَ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسيراً (19) يَحْسَبُونَ الْأَحْزابَ لَمْ يَذْهَبُوا وَ إِنْ يَأْتِ الْأَحْزابُ يَوَدُّوا لَوْ أَنَّهُمْ بادُونَ فِي الْأَعْرابِ يَسْئَلُونَ عَنْ أَنْبائِكُمْ وَ لَوْ كانُوا فيكُمْ ما قاتَلُوا إِلاَّ قَليلاً (20) لَقَدْ كانَ لَكُمْ في رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ لِمَنْ كانَ يَرْجُوا اللَّهَ وَ الْيَوْمَ الْآخِرَ وَ ذَكَرَ اللَّهَ كَثيراً (21) وَ لَمَّا رَأَ الْمُؤْمِنُونَ الْأَحْزابَ قالُوا هذا ما وَعَدَنَا اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ صَدَقَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ ما زادَهُمْ إِلاَّ إيماناً وَ تَسْليماً (22) مِنَ الْمُؤْمِنينَ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَ ما بَدَّلُوا تَبْديلاً (23) لِيَجْزِيَ اللَّهُ الصَّادِقينَ بِصِدْقِهِمْ وَ يُعَذِّبَ الْمُنافِقينَ إِنْ شاءَ أَوْ يَتُوبَ عَلَيْهِمْ إِنَّ اللَّهَ كانَ غَفُوراً رَحيماً (24) وَ رَدَّ اللَّهُ الَّذينَ كَفَرُوا بِغَيْظِهِمْ لَمْ يَنالُوا خَيْراً وَ كَفَى اللَّهُ الْمُؤْمِنينَ الْقِتالَ وَ كانَ اللَّهُ قَوِيًّا عَزيزاً (25) وَ أَنْزَلَ الَّذينَ ظاهَرُوهُمْ مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ مِنْ صَياصيهِمْ وَ قَذَفَ في قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ فَريقاً تَقْتُلُونَ وَ تَأْسِرُونَ فَريقاً (26) وَ أَوْرَثَكُمْ أَرْضَهُمْ وَ دِيارَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ وَ أَرْضاً لَمْ تَطَؤُها وَ كانَ اللَّهُ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَديراً (27) يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِأَزْواجِكَ إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ الْحَياةَ الدُّنْيا وَ زينَتَها فَتَعالَيْنَ أُمَتِّعْكُنَّ وَ أُسَرِّحْكُنَّ سَراحاً جَميلاً (28) وَ إِنْ كُنْتُنَّ تُرِدْنَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الدَّارَ الْآخِرَةَ فَإِنَّ اللَّهَ أَعَدَّ لِلْمُحْسِناتِ مِنْكُنَّ أَجْراً عَظيماً (29) يا نِساءَ النَّبِيِّ مَنْ يَأْتِ مِنْكُنَّ بِفاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ يُضاعَفْ لَهَا الْعَذابُ ضِعْفَيْنِ وَ كانَ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسيراً (30) وَ مَنْ يَقْنُتْ مِنْكُنَّ لِلَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ تَعْمَلْ صالِحاً نُؤْتِها أَجْرَها مَرَّتَيْنِ وَ أَعْتَدْنا لَها رِزْقاً كَريماً (31) يا نِساءَ النَّبِيِّ لَسْتُنَّ كَأَحَدٍ مِنَ النِّساءِ إِنِ اتَّقَيْتُنَّ فَلا تَخْضَعْنَ بِالْقَوْلِ فَيَطْمَعَ الَّذي في قَلْبِهِ مَرَضٌ وَ قُلْنَ قَوْلاً مَعْرُوفاً (32) [2]
وَ قَرْنَ في بُيُوتِكُنَّ وَ لا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجاهِلِيَّةِ الْأُولى وَ أَقِمْنَ الصَّلاةَ وَ آتينَ الزَّكاةَ وَ أَطِعْنَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ إِنَّما يُريدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهيراً (33) وَ اذْكُرْنَ ما يُتْلى في بُيُوتِكُنَّ مِنْ آياتِ اللَّهِ وَ الْحِكْمَةِ إِنَّ اللَّهَ كانَ لَطيفاً خَبيراً (34) إِنَّ الْمُسْلِمينَ وَ الْمُسْلِماتِ وَ الْمُؤْمِنينَ وَ الْمُؤْمِناتِ وَ الْقانِتينَ وَ الْقانِتاتِ وَ الصَّادِقينَ وَ الصَّادِقاتِ وَ الصَّابِرينَ وَ الصَّابِراتِ وَ الْخاشِعينَ وَ الْخاشِعاتِ وَ الْمُتَصَدِّقينَ وَ الْمُتَصَدِّقاتِ وَ الصَّائِمينَ وَ الصَّائِماتِ وَ الْحافِظينَ فُرُوجَهُمْ وَ الْحافِظاتِ وَ الذَّاكِرينَ اللَّهَ كَثيراً وَ الذَّاكِراتِ أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ مَغْفِرَةً وَ أَجْراً عَظيماً (35) وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ إِذا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ وَ مَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالاً مُبيناً (36) [3]
اللهُمَّ مالِكُ المُلكِ تُؤْتِي المُلْكَ مَنْ تَشآءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ ِممَّنْ تَشآءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشآءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشآءُ بِيَدِكَ الْخَيْرِ اِنَّكَ عَلي كُلِّ شَئٍْ قَديرٍ
1 – شهید عبدالحمید صالح نژاد معروف به مش حمید ،که فرمانده گردان حمزه سیدالشهدا شدند و بعدها لقبِ سردارِ اروند به وی داده شد، برای آشنایی بهتر با این شهید می توان به کتاب ردِ پایِ آفتاب نوشته ی غلامرضا کاج از انتشاراتِ نیلوفران مراجعه نمود.
2 – بگو: «اگر از مرگ يا كشته شدن فرار كنيد، سودى به حال شما نخواهد داشت؛ و در آن هنگام جز بهره كمى از زندگانى نخواهيد گرفت!» (16) بگو: «چه كسى میتواند شما را در برابر اراده خدا حفظ كند اگر او بدى يا رحمتى را براى شما اراده كند؟!» و آنها جز خدا هيچ سرپرست و ياورى براى خود نخواهند يافت. (17) خداوند كسانى كه مردم را از جنگ باز میداشتند و كسانى را كه به برادران خود میگفتند: «بسوى ما بياييد(و خود را از معركه بيرون كشيد)» بخوبى میشناسد؛ و آنها(مردمى ضعيفند و) جز اندكى پيكار نمیكنند (18) آنها در همه چيز نسبت به شما بخيلند؛ و هنگامى كه(لحظات) ترس(و بحرانى) پيش آيد، میبينى آن چنان به تو نگاه میكنند، و چشمهايشان در حدقه میچرخد، كه گويى میخواهند قالب تهى كنند! امّا وقتى حالت خوف و ترس فرو نشست، زبانهاى تند و خشن خود را با انبوهى از خشم و عصبانيت بر شما میگشايند(و سهم خود را از غنايم مطالبه میكنند!) در حالى كه در آن نيز حريص و بخيلند؛ آنها(هرگز) ايمان نياوردهاند، از اين رو خداوند اعمالشان را حبط و نابود كرد؛ و اين كار بر خدا آسان است. (19) آنها گمان میكنند هنوز لشكر احزاب نرفتهاند؛ و اگر برگردند(از ترس آنان) دوست میدارند در ميان اعراب باديه نشين پراكنده (و پنهان) شوند و از اخبار شما جويا گردند؛ و اگر در ميان شما باشند جز اندكى پيكار نمیكنند (20) مسلّماً براى شما در زندگى رسول خدا سرمشق نيكويى بود، براى آنها كه اميد به رحمت خدا و روز رستاخيز دارند و خدا را بسيار ياد میكنند. (21) (امّا) مؤمنان وقتى لشكر احزاب را ديدند گفتند: «اين همان است كه خدا و رسولش به ما وعده داده، و خدا و رسولش راست گفتهاند!» و اين موضوع جز بر ايمان و تسليم آنان نيفزود. (22) در ميان مؤمنان مردانى هستند كه بر سر عهدى كه با خدا بستند صادقانه ايستادهاند؛ بعضى پيمان خود را به آخر بردند (و در راه او شربت شهادت نوشيدند)، و بعضى ديگر در انتظارند؛ و هرگز تغيير و تبديلى در عهد و پيمان خود ندادند. (23) هدف اين است كه خداوند صادقان را بخاطر صدقشان پاداش دهد، و منافقان را هر گاه اراده كند عذاب نمايد يا (اگر توبه كنند) توبه آنها را بپذيرد؛ چرا كه خداوند آمرزنده و رحيم است. (24) خدا كافران را با دلى پر از خشم بازگرداند بیآنكه نتيجهاى از كار خود گرفته باشند؛ و خداوند(در اين ميدان)، مؤمنان را از جنگ بینياز ساخت (و پيروزى را نصيبشان كرد)؛ و خدا قوىّ و شكستناپذير است (25) و خداوند گروهى از اهل كتاب [يهود] را كه از آنان [ مشركان عرب] حمايت كردند از قلعههاى محكمشان پايين كشيد و در دلهايشان رعب افكند؛ (و كارشان به جايى رسيد كه) گروهى را به قتل میرسانديد و گروهى را اسير میكرديد (26) و زمينها و خانهها و اموالشان را در اختيار شما گذاشت، و(همچنين) زمينى را كه هرگز در آن گام ننهاده بوديد؛ و خداوند بر هر چيز تواناست (27) اى پيامبر! به همسرانت بگو: «اگر شما زندگى دنيا و زرق و برق آن را میخواهيد بياييد با هديه هاى شما را بهرهمند سازم و شما را بطرز نيكويى رها سازم (28) و اگر شما خدا و پيامبرش و سراى آخرت را میخواهيد، خداوند براى نيكوكاران شما پاداش عظيمى آماده ساخته است.» (29) اى همسران پيامبر! هر كدام از شما گناه آشكار و فاحشى مرتكب شود، عذاب او دوچندان خواهد بود؛ و اين براى خدا آسان است. (30) و هر كس از شما براى خدا و پيامبرش خضوع كند و عمل صالح انجام دهد، پاداش او را دو چندان خواهيم ساخت، و روزى پرارزشى براى او آماده كردهايم. (31) اى همسران پيامبر! شما همچون يكى از آنان معمولى نيستيد اگر تقوا پيشه كنيد؛ پس به گونههاى هوسانگيز سخن نگوييد كه بيماردلان در شما طمع كنند، و سخن شايسته بگوييد (32)
[3] – و در خانه هاى خود بمانيد، و همچون دوران جاهليّت نخستين(در ميان مردم) ظاهر نشويد، و نماز را برپا داريد، و زكات را بپردازيد، و خدا و رسولش را اطاعت كنيد؛ خداوند فقط میخواهد پليدى و گناه را از شما اهل بيت دور كند و كاملاً شما را پاك سازد. (33) آنچه را در خانههاى شما از آيات خداوند و حكمت و دانش خوانده میشود ياد كنيد؛ خداوند لطيف و خبير است (34) به يقين، مردان مسلمان و زنان مسلمان، مردان با ايمان و زنان با ايمان، مردان مطيع فرمان خدا و زنان مطيع فرمان خدا، مردان راستگو و زنان راستگو، مردان صابر و شكيبا و زنان صابر و شكيبا، مردان با خشوع و زنان با خشوع، مردان انفاق كننده و زنان انفاق كننده، مردان روزهدار و زنان روزهدار، مردان پاكدامن و زنان پاكدامن و مردانى كه بسيار به ياد خدا هستند و زنانى كه بسيار ياد خدا میكنند، خداوند براى همه آنان مغفرت و پاداش عظيمى فراهم ساخته است. (35) هيچ مرد و زن با ايمانى حق ندارد هنگامى كه خدا و پيامبرش امرى را لازم بدانند، اختيارى(در برابر فرمان خدا) داشته باشد؛ و هر كس نافرمانى خدا و رسولش را كند، به گمراهى آشكارى گرفتار شده است (36)
