اواخر اسفند ماه ١٣۶۶ گردان بلال عازم جبهه‌های غرب برای شرکت در عملیات والفجر ١٠ بود بچه‌ها در پروژه پادگان کرخه منتظر آمدن اتوبوس ها بودن، سیـد رضا رو دیدم باهم سلام و احوالپرسی کردیم، سید گفت که از بچه‌های دیدبانی جا مانده و قرارکه با ما به غرب بیاد، ظاهراً باهماهنگی قبلی قرار شده بود با یکی از تویوتاهای تدارکاتی گردان سوار شه، اتوبوس ها رسیدن با سید خدا حافظی کردم و قرار شد اگه فرصتی تو مسیر پیدا کردیم همدیگر رو ببینیم، سوار اتوبوس ها شدیم و به راه افتادیم، حدودای ساعت چهار اتوبوس ها قبل از سنندج توقف کردند از پنجره اتوبوس سید رضا را دیدم که کنار جاده منتظر بود و داخل اتوبوس ها را نگاه می کرد براش دست تکون دادم اشاره کرد بیا پایین، از اتوبوس پیاده شدم، سَيِّدِ از چایی فروش کنار جاده دو لیوان چای گرفت به سمتم اومد گفت خیلی وقت اینجا منتظر رسیدن اتوبوس ها ماندن، چند دقیقه ای باهم صحبت کردیم با صدای بوق اتوبوس ها ودستور فرماندهی، نیروها با عجله سوار شدن از سید خدا حافظی کردم و این آخرین دیدارم با سیدرضا بود، روح مطهرش قرین رحمت الهی باد. این چند روز حال خوبی با مطالعه کتاب زلال وهمراهی باسید داشتم، ولی از امروز که به پایان بخش شهادت سید رسیدم بد جوری حالم گرفته و مثل اینکه دوباره سید شهید شده و داغ تازه ای بر وجودم نشسته.... دست شما را که واسطه این فیض شدی می بوسم، و به نوبه خودم از تمام کسانی که در جمع آوری این گنج گران بها زحمت کشیده و تلاش نموده‌اند تشکر میکنم انشاالله خداوند قبول فرماید